Um mig
Ég heiti Ólöf Birna Björnsdóttir og er upplýsingatæknikennari að mennt. Haustið 2014 flutti ég norður á Strandir í einn vetur. Á Ströndum þar sem rekaviður, galdrar og rólegheit ráða ríkjum fékk ég langþráð tækifæri til að vinna með rekavið. Í framhaldi af þvi fór ég að fikra mig áfram með allskonar efnivið sem ég finn hér og þar. Rekaviðurin úr fjörunni, timbrið sem hefur verið hent á brennuna, trjádrumbarnir eða gegnheil húsgögn sem eru á leiðinni á haugana. Markmiðið er að bjarga þessum gegnheila við og búa til eitthvað nýtilegt úr honum.
Rekaviður á sér merkilega sögu
Rekaviður var áður fyrr talinn mikivæg hlunnindi og eign landeiganda. Hann var notaður m.a. til húsbygginga, til húshitunar og oft voru askar og aðrir nytjahlutir smíðaðir úr rekaviði.
Á Ströndum eru margar góðar rekajarðir og rekaviðurinn nýttur að einhverju leiti.
Allur efniviður sem ég nota er rekaviður sem er týndur á Ströndum, að sjálfsögðu með leyfi landeigenda.
Rekaviður sem berst hingað til lands er talinn berast með hafstraumum frá ströndum Síberíu. Rekinn er mjög misjafn að gæðum en af volkinu í sjónum verður hann gegnsýrður af sjávarsalti og fær þannig náttúrulega vörn gegn fúa. Sumt er úrvals harðviður, annað er lakara eða illa farið og jafnvel maðkétið eftir hrakning í sjó og við strendur landsins.
Síðustu ár hefur rekaviður ekki verið nýttur sem áður en þó hefur orðið töluverð vakning á að nýta hann á allra síðustu árum.
Ástæða þess að rekaviðurinn hefur ekki verið nýttur er lágt verð á innfluttu timbri en töluverðum kostnaði við tækjabúnað og flutninga á rekaviðnum gerir samkeppnina erfiða og lítið upp úr vinnunni að hafa.
